post-title Angst http://buitenplaats-horsterwold.nl/wp-content/uploads/Screen-Shot-2017-12-03-at-12.58.31.png 2017-12-03 12:59:57 yes no Geplaatst door: Categorieën:  Blog
Angst

Eigenlijk ben ik nooit bang geweest. Niet in het donker, niet om alleen te zijn of om alleen in het bos te wandelen. Uren wandelde ik met de hond door Horsterwold. Heerlijk in de natuur, genietend van de rust en de vrijheid. Het ultieme vakantiegevoel betekende dit voor mij. Dit was waarom wij ons vakantiehuis op Park Horsterwold hadden gebouwd. Dit was waarom wij hier onze vrije tijd wilden doorbrengen.

Maar dit is verleden tijd. Ik ben nu wel bang. Bang om alleen te gaan wandelen in het bos nadat ik een paar keer door groepjes mannen van het AZC werd geobserveerd. Bang om alleen te fietsen doordat er dronken Polen over het fietspad fietsen. Bang in het donker op Park Horsterwold, omdat er zoveel Polen, Litouwers en Albanezen dichtbij ons vakantiehuis vertoeven. Kortom de glans is eraf. Het vakantiegevoel is verdwenen.

Afgelopen vrijdag wilden we weer een weekend in ons vakantiehuis verblijven. De tassen stonden gereed. De boodschappen stonden ingepakt. Maar toen hoorden we dat er een controle gaande was op Park Horsterwold. Controle op vrijdagmiddag laat, het moment dat je een weekend naar je vakantiehuis wilt gaan. En ja het klinkt raar; we zijn niet gegaan. We hebben een nachtje gewacht en zijn zaterdag naar ons vakantiehuis gegaan, want ja hoor; ik ben bang. Bang voor die controleur die door de ramen gluurt. Bang dat hij opschrijft dat wij op Park Horsterwold gezien zouden zijn. Het is toch niet normaal dat ik bang moet zijn om naar ons eigen vakantiehuis te gaan? Maar het is wel de realiteit. Zo ver is het gekomen. Bang moeten zijn en niet meer kunnen genieten van je eigen bezit. Het is te triest voor woorden.

Wij kochten de grond, bouwden ons huis met als voorwaarde dat wij er 40 weken mochten wonen en 12 weken niet. Het hoefde niet aaneengesloten te zijn dus je kon het zelf indelen. Er was nog geen AZC en geen Polenhotel. De Gooiseweg was nog niet verbreed; kortom het was heerlijk rustig op Park Horsterwold. Het was iedere keer gelijk vakantiegevoel als je het Park Horsterwold op reed. Helaas is dit helemaal veranderd.

Als ik nu aan kom rijden op de parkeerplaats voor Park Horsterwold zie ik allemaal Poolse auto’s staan. Op de ramen van de receptie hangen A4tjes met Poolse teksten. Als je voorbij de slagbomen bent is het alsof je in het buitenland bent, te weten Polen. Maar vakantiegevoel heb ik hier niet bij helaas. Ik heb alleen naar gevoel in mijn buik.

Wij gaan nog wel naar ons vakantiehuis in het weekend, maar onze buren niet meer. Dus het is in de winter ’s avonds erg donker om ons heen. Mijn man laat dan ’s avonds de hond uit. De hond uit laten in het donker op Park Horsterwold, dat durf ik namelijk niet meer. Niet nadat ik een paar dronken Polen tegen ben gekomen. Ze deden niets, maar het voelde niet goed. Ik die nooit bang was, ben dit nu wel. Ja ik ben bang in het donker op Park Horsterwold.

Het is verdrietig dat het zo ver heeft moeten komen. Het is zo jammer dat wij niet meer zo kunnen genieten van ons vakantiehuis op Park Horsterwold. Het park verpauperd onder onze ogen in sneltreinvaart. Het trekt criminaliteit aan. Ja, er wonen ook criminelen op Park Horsterwold. Waarschijnlijk voelen die zich wel veilig. Illegaal en anoniem verblijven zij in vakantiehuizen op Park Horsterwold. Ze kunnen ongestoord hun (criminele) activiteiten ontplooien. Zo triest dat dit gebeurt.

Dit versterkt voor ons het gevoel van onveiligheid nog meer. Nooit geweten dat onveilig voelen en daarmee angst zo je plezier kan vergallen. Ik ben zo verdrietig dat een mooie droom zo maar uiteenspat als een zeepbel en al je spaargeld dat je in je droomhuis hebt gestopt verdampt. Het gevoel van onveiligheid en angst in Nederland is niet te begrijpen. Dat zou niet mogen toch?

— Ik wil nog niet met mijn naam naar buiten. Bang voor wat dit voor nog meer narigheid —-