post-title Geschiedenis recreatieve bewoning en wanneer en door wie het fout ging http://buitenplaats-horsterwold.nl/wp-content/uploads/IMG_2278.jpg 2017-12-18 19:15:51 yes no Geplaatst door: Categorieën:  Blog

Geschiedenis recreatieve bewoning en wanneer en door wie het fout ging

Geschiedenis recreatieve bewoning en wanneer en door wie het fout ging

Een stukje geschiedschrijving inzake het recreatief wonen.

De Takeling.
Al onder het bewind van Bruin Slot rezen de problemen voor Zeewolde aangaande het
permanent bewonen van optrekjes welke bestemd waren voor recreatieve bewoning en wel bij
de ontwikkeling van de recreatie woningen aan de Takeling.
Om al te veel moeilijkheden te voorkomen hanteerde de gemeente hier een gedoogbeleid wat
officieel in het bestemmingsplan vermeld werd, een soort coffeeshop model dus.

Flevo Natuur.
Al voor dat de gemeente Zeewolde de officiële status van gemeente gekregen had, was er een
ontwikkeling gaande aan de boorden van het Nulderwijd , alwaar een aantal lieden een door
sommige mensen niet begrepen maar door hen zelf tot cultus verheven hobby bedreven,
namelijk die van het naturisme of zo u wil nudisme.
Deze nederzetting groeide gestaag en was voor sommige van de leden zo’n aangename
ambiance dat men besloot aldaar domicilie te kiezen. Nu zult u zeggen, wat is daar nu op tegen,
als men daar nu gelukkig is. Menselijk gezien eigenlijk niets dus, maar gemeentelijk wel
degelijk, want dan is de wet in het geding.
In de college-periode 1994-1998 onder het bewind van Faber beleefde dit even een climax,
omdat de gemeente Zeewolde werd geconfronteerd met aanvragen voor WVG voorzieningen
van permanente bewoners op het park.
Bezoeken aan het park leerden dat er inderdaad permanent gewoond werd in fraai opgebouwde
chalets en stacaravans. Er werd op het gemeentehuis driftig gediscusseeerd over de gang van
zaken en wat hier aan te doen was, maar verder gebeurde er niets ter instructie van de
ambtenaren, hoe om te gaan met dit fenomeen. Getuige de verklaring in een recente
commissievergadering van Ruimte en Wonen van een der bewoners van Flevo Natuur vertelde
men zelfs aan de balie van het gemeentehuis dat er geen enkel bezwaar was tegen permanente
bewoning aldaar.
Was er in de periode 94-98 nog sprake van hooguit 30 personen welke gebruik maakten van de
permanente bewoning nu in 2002 maken hiervan op Flevo Natuur al zo’n 200 personen gebruik
van en al die tijd is er niets van gezegd.

Harderwold.
Reeds in de periode 90-94 kreeg de gemeente Zeewolde te maken met de ontwikkelingen rond
Harderwold of zo u wilt het huidige asielzoekers centrum.
De Cammingha Groep, o.a. eigenaar van de Riviera-camping in Biddinghuizen had hier een
recratie-park met verhuurbare vakantie-huisjes. Het was in die tijd ,dat de COA (Centrale
Opvang Asielzoekers) op zoek was naar lokaties om de asielzoekers te huisvesten in nauw
overleg met de Caminghagroep, het COA, de gemeente Zeewolde en het Rijk werd besloten om
het recreatiepark in te richten als een opvangcentrum voor asielzoekers. Convenanten werden
afgesloten omtrent onderwijs en gezondheidsvoorzieningen en tevens werd er gesproken over
een bepaalde periode. Gedurende dezelfde periode werden er door de gemeente Zeewolde en de
Cammingha Groep onderhandelingen opgestart om na de beëindiging van het opvangcentrum
te komen tot de ontwikkeling van een flink aantal luxe woningen gelegen aan een golfbaan en
met voorzieningen voor aanlegplaatsen voor boten.
Omdat het hier ging om een gebied met recreatieve bestemming werden er door de gemeente
stappen ondernomen tot wijziging van het bestemmingsplan om permanente bewoning toe te
staan. Jaar op jaar werd dit streven bevestigd door een convenant tussen de gemeente Zeewolde
en de Cammingha Groep. Steeds weer werd op enig moment dit convenant voorgelegd aan de
gemeenteraad welke het college machtigde dit pogen te continueren. Ook de Provincie werkte
mee aan het tot stand komen van deze constructie en had geen bezwaren tegen permanente
bewoning. Toen de uiteindelijke wijziging van het bestemmingsplan aan de orde kwam, waren
er bezwaren van de gemeente Lelystad, omdat die vreesden voor eigen verlies van een bepaald
publiek , van de vereniging Natuurmonumenten en de inspecteur R.O. van het Rijk.
Daar waar de toenmalige gemeenteraad in grote meerderheid achter de plannen stond,
ontwikkelde zich in de gemeente een groepering die omtrent de vaststelling van het
Structuurplan voor de gemeente Zeewolde heftig fulmineerde tegen een verdere uitbreiding van
de gemeente en hekelde als zodanig ook de plannen van de Cammingha Groep. Overigens ook
de uitbreiding van Zeewolde in Horsterveld werd door deze groepering zwaar onder vuur
genomen en er werd daartoe zelfs officieel bezwaar tegen gemaakt en dat terwijl daar nu heel
wat Zeewoldenaren tot tevredenheid bivacceren. Kortom veranderingen waren op tilt op het
politieke vlak in Zeewolde door de manifestatie van deze bewoners die het principe huldigden
van “Wij wonen, dus doe nu het hek maar dicht”.

Nieuwe wind.
In de periode 1998-2002 kwam er in Zeewolde een nieuw college waarin de eerder voomoemde
groepering .opererende onder de naam Leefbaar Zeewolde en een andere door grotendeels
ontevreden D-66 leden gevormde groepering genaamd Zeewolde Partij met gezamenlijk 8
zetels in de gemeenteraad zitting namen.
Omdat alles anders moest werd de portefeuille R.O. weggehaald bij de toenmalige
burgemeester Faber en ingevuld door de wethouder van Leefbaar Zeewolde zijde.
U begrijpt het al, de Rijksinspecteur had een bondgenoot gevonden hetgeen resulteerde in een
beslissing van de toenmalige minister van VROM, Margreet de Boer om aangaande het gebied
ronde golfbaan Harderwold een “aanwijzing” te geven hetgeen
betekende dat de gemeente en haar partners terug bij af waren.

Nieuwe kansen
Jarenlange inspanningen op financieel- en arbeidsmatig gebied waren verloren gegaan en dus
werd er door de Cammingha Groep geappelleerd aan haar voormalige partner in dit project,
namelijk de gemeente Zeewolde om de schade enigszins te beperken.
De plannen werden omgesmeed in de verwezenlijking van ca. 260 ruime recreatieve woningen
rondom en aan de eerder genoemde golfbaan en vaar-accomodatie.
Volledige overeenstemming werd bereikt met Natuurmonumenten over de situering van de
golfbaan en de woningen. De besprekingen werden met de achtereenvolgende
verantwoordelijke wethouders onverkort voortgezet om tot een aanvaardbare invulling van het
gebied te komen. Om permanente bewoning te voorkomen werd er afgesproken dat er een
document opgesteld zou worden waarin geregeld zou worden dat er voldoende belemmering
zou ontstaan om permanente bewoning te ontmoedigen. Dit document werd op verzoek van de
gemeente door de Cammingha Groep opgesteld met gebruikmaking van een daartoe
geequipeerd bureau. Een en ander zou dan getoetst worden door de gemeente Zeewolde. Na
vele onderhandelingen hieromtrent werd door de gemeente Zeewolde ingebracht, dat er in dit
gebied sprake moest zijn van 26 weken bewoning en 26 weken mogelijke verhuur. Dit in schril
contrast met de afspraak die al eerder gemaakt was over een project aan de Bosruiterweg met
de firma Lisman van 40 weken bewoning en 12 weken mogelijke verhuur. Een duidelijk geval
dus van rechts-ongelijkheid. Tegelijkertijd speelde de herzieningen van de
bestemmingsplannen buitengebied en ook daarin werden diverse maatregelen aangekondigd ter
voorkoming van permanente bewoning.
Echter nu december 2002 is er van gemeentewege nog geen duidelijkheid die partijen enige
zekerheid geven over de uitvoering van de plannen.
Hieruit blijkt maar weer eens al te meer, dat een ondernemer wel een zeer lange adem moet
hebben om in het huidige post-Zeewolde Partij-achtige klimaat enig resultaat te boeken. De
hoop dat bij het aantreden van het nieuwe college in april van dit jaar er een gezonde visie op
de ontwikkeling van Zeewolde, wordt nog te zeer onderuit gehaald door de koudwatervrees
voor dat voornoemde klimaat.

Horsterwold.
Reeds in de college-periode 94-98 diende zich het project Horsterwold aan.
De firma Lisman had het voornemen recreatie-woningen te ontwikkelen aan de Bosruiterweg
op een van domeinen aan te kopen terrein gelegen op Zeewoldens grondgebied. Om één en
ander te verwezenlijken was dus de medewerking van de gemeente Zeewolde gewenst. Het
toenmalige college onderhandelde met Lisman over de bestemming van het perceel en ging op
werkbezoek om eerder door Lisman gerealiseerde ontwikkelingen te aanschouwen. De firma
Lisman kreeg groen licht om met domeinen te onderhandelen over de aankoop van het terrein.
Door een constructie van staatswege werd die onderhandelaar Staatsbosbeheer. Om een goede
vinger in de pap te houden verzocht het nieuw aangetreden college uit de periode 1998-2002
om door middel van een zogenaamde ABC constructie bij de verkoop betrokken te worden,
zodat er in de verkoop-acte passages opgenomen konden worden tot meerdere
zekerheidsstelling van de gemeente Zeewolde op het gebied van het tegengaan van permanente
bewoning. Hiertoe werd de clausule opgenomen van 40 weken bewoning en 12 weken
mogelijk verhuur. Een clausule welke de v.o.f.Horsterwold onverkort in haar verkoop-actes
opneemt.

Oneigenlijke argumentatie.
Op dit moment hoor je sommige gemeentelijke politici waaronder de verantwoordelijke
wethouder zeggen, dat ze weliswaar niet veel vertrouwen hebben in de manier waarop de
gemeente de permanente bewoning moet gaan handhaven en daarbij gaan dan vooral ook de
gedachten uit naar Flevo Natuur, omdat hier al zo lang gedoogd is. Maar tegelijkertijd roepen
ze iets over rechtsongelijkheid van huidige kopers aan de Bosruiterweg ten opzichte van
toekomstige kopers in de Polderwijk als het gaat over de grondprijs. Ik moet die politici er toch
op wijzen,dat alle kopers aan de Bosruiterweg kopen onder de conditie van niet permanent
wonen. Bovendien is het de schuld van de politiek zelf dat er momenteel in de Polderwijk nog
geen vrije kavels te koop zijn omdat de de vertraging bij de ontwikkeling hier hoogtij viert.
Misschien geldt hier ook de invloed van het “Post Leefbaar Zeewolde” syndroom. En daarbij ,
wanneer wij spreken over grondprijzen, moet de gemeenteraad ook eens bij zichzelf te rade
gaan of in een periode van een niet groeiende economie de huidige grondprijzen nog wel
realistisch zijn en daarbij, markt-conformisme heeft hier betrekking op beide locaties.
Bovendien kun je over een dergelijke materie discussiëren, waarbij ik nog maar eens aan geef
hoeveel meer een dialoog oplevert ten opzichte van een monoloog.
.

Geschiedenis recreatief wonen Zeewolde PDF download