post-title Geschokt http://buitenplaats-horsterwold.nl/wp-content/uploads/Screen-Shot-2017-10-22-at-00.01.53.png 2017-10-15 16:19:22 yes no Geplaatst door: Categorieën:  Blog
Geschokt

Enige tijd geleden werd ik benaderd door Anton te Meij. Samen met Anton te Meij maken we ons druk om een heleboel zaken die de Overheid aangaan. Waaronder de kwestie rondom Nederlands-Indië slachtoffers. Een meer dan 70 jaar lang durende strijd om salarisbetalingen.

Hij sprak met me over Buitenplaats Horsterwold. Uitgebreid. Anton te Meij kent een paar van de eigenaren van een huis in het park. En hij helpt hen bij misstanden.

Gepakt door het verhaal besluit ik een keer mee te gaan. Op 5 oktober zijn wij op het terrein. Ik word daar rondgereden en het voelde er niet pluis. De smalle weg waar auto’s elkaar nauwelijks kunnen passeren leidt langs het AZC en een terrein waar Poolse arbeidsmigranten wonen. Op zich niet gek denk je in eerste instantie, plaats genoeg. Maar iets gaf me een naar gevoel op weg naar het park. Het ligt afgelegen en vrij in de natuur. Ik ben zelf geboren in het oosten van het land dus de natuur trekt me wel. Alleen hier stokt er iets. Iets wat ik van tevoren niet kan duiden.

Aangekomen bij de ingang van het park zie ik veel auto’s buiten op de parkeerplaats staan. Auto’s met een Pools kenteken. We rijden voorbij een slagboom het park op naar het huis waar we hebben afgesproken. Er staan prachtige grote huizen. Eigenlijk voelt het als een verlaten nieuwbouwwijk met prachtige villa’s en her en der wat kleinere huizen. Ik kan me goed voorstellen hoe het er zou moeten zijn. Een open prachtige wijk waar mensen blij en vrij wonen.

De huizen zijn verlaten. En vele stralen treurnis uit. Of in meer nuchtere bewoordingen ‘gedoe’. De straten zijn schoon. De tuinen zijn prachtig aangepakt of kaal. Het hangt er maar vanaf waar je van houdt denk je nog. Even later word ik rondgeleid op het park. De naargeestige sfeer roept bij mij veel vragen op.

We rijden rond.

Ieder huis met een vlag ervoor is een huis waar arbeidsmigranten wonen met meer dan twee of drie bewoners. Deze huizen worden verhuurd. Later begrijp ik dat de eigenaren door de Gemeente zijn aangeschreven met het verzoek of zij het willen verhuren aan arbeidsmigranten. Ook worden er huizen opgekocht door een investeerder die ze weer onderverhuurd aan arbeidsmigranten. Voor lange duur. Dat mag en het bevreemdt me.

Maar wat me het meest opvalt is dat de paar mensen die je op het park ziet wantrouwend naar je kijken. Ben ik een ongenode gast? Ik realiseer me dat ik van alles kan zijn. Een opkoper van een huis, een Gemeenteambtenaar, iemand die komt kijken of controleren. Het geeft me een zeer onprettig gevoel. Niet één kat in het nauw, maar meerdere mensen. Het is alsof de vlam zo in de pan kan slaan.

Moeizaam komt er een zwaai of knik terug bij een groet. Iedereen gedoogt elkaar, maar niemand kan er iets mee. We zijn vreemdelingen op een park waar niemand elkaar vertrouwd. Nee, ik zeg het verkeerd. Waar iedereen het gevoel heeft dat ze op hun vingers kunnen worden getikt.

Dan rijden we naar een stuk dat aan het bos grenst. Een doodlopende weg met een huis aan het eind waar Poolse arbeiders wonen. Het is passen en meten met de auto om om te draaien en weer verder te rijden. Ik zie twee jongens verschrikt kijken. Ik schrik van hun reactie en vertrouw ze niet. Ik durf degene die me rondrijdt niet eens te zeggen hoe ik me voel, maar het eerste wat ik denk ‘we moeten hier zo snel mogelijk weg’. Beangstigend. Twee jongens, geen Poolse jongens, maar Nederlandse jongens tussen de 25 / 30 jaar. Beiden in een wit sportjack en ze lijken op elkaar. Ze liepen het bos in maar keken verschrikt om, acht meter afstand en een heel bedreigend gevoel overviel me. Gelukkig rijden we zonder oponthoud weg.

Terug bij het gezelschap breng ik verslag uit en gaan we verder met het gesprek. Ik hoor alles aan en we vertrekken. Een ding wist ik zeker, niet dezelfde weg terug!

Wat een nare verhalen. Wat een gedrocht van een Gemeente en wat worden deze huiseigenaren, die geïnvesteerd hebben in een mooi park, geïndoctrineerd. Niets dan dat heb ik vastgesteld. Aan de slag!