post-title Met je rug tegen de muur! http://buitenplaats-horsterwold.nl/wp-content/uploads/Screen-Shot-2017-10-23-at-23.27.32.png 2017-10-14 16:19:08 yes no Geplaatst door: Categorieën:  Blog

Met je rug tegen de muur!

Met je rug tegen de muur!

Onze ouders zijn al aardig op leeftijd en wonen in een ruim huis. Bij papa is een zenuwziekte geconstateerd die er voor zorgt dat hij steeds minder controle over armen en benen krijgt. Om deze reden hebben mijn vrouw en ik er voor gekozen te gaan mantelzorgen. Hiervoor zou het op termijn noodzakelijk worden dat we over gelijkvloerse voorzieningen konden beschikken. Ook vonden we het noodzakelijk dat ze zo lang mogelijk zelfstandig zouden wonen. Op buitenplaats Horsterwold kwamen kavels in de verkoop waar een maximale bewoningsduur van 40 weken per jaar mogelijk was. Dat was voor ons ideaal, een geschenk uit de hemel. Vanuit het gemeentebestuur werd ook bevestigd dat een bewoningsduur van maximaal 40 weken mogelijk was en er dan geen sprake zou zijn van permanente bewoning. Aanleiding voor ons om in 2002 een kavel te kopen, onze woning te verkopen en een huis te laten bouwen, met op de begane grond voorzieningen voor een slaapkamer en een doucheruimte.

Iedereen blij, geen zorgen voor de toekomst en een flexibele regeling. Al naar gelang de behoefte groter werd konden we voor ze zorgen. We lieten ons met onze 3 kinderen inschrijven bij onze ouders en pasten de vrije ruimte voor onze bewoning aan. Vervolgens ook een vergunning aangevraagd om een opbouw op de garage te plaatsen zodat het mogelijk was de woning als twee eenheden te gebruiken. De opzet was om te beginnen met het jaarlijks 2 maal 2 maanden ruilen van woning. Konden wij het huis steeds een goede beurt geven. Naar mate onze ouders zouden verslechteren konden we de regeling steeds verder aanpassen al naar gelang de situatie en behoefte. Maximale vrijheid en verzorging. Dat was het begin van veel, heel veel ellende.

Er vond een hervorming in het gemeentehuis plaats, ambtenaren gingen weg en werden opgevolgd door anderen. Deze vonden dat zaken niet goed geregeld waren en al snel werd in het geheim een wijziging voorbereid, waardoor bewoning gedurende 40 weken niet meer mogelijk zou blijken te zijn. Nu maak je je niet zo snel zorgen als je je zaken contractueel goed voor elkaar hebt. De gemeente gebruikte echter een ander wetstelsel, het bestuursrechtelijke. Vanaf 2007 begon de ellende echt.

De gemeente ging handhaven en je moest van goede huize komen om aan de gemeente te ontkomen. Ik had een vaste telefoonaansluiting, ik trok de hypotheekrente af, mijn auto was soms ter plaatse gesignaleerd en ik had geen eigen zelfstandig woonverblijf (ik woonde in). Bezwaar had geen enkele zin, zelfs het contract en de verklaring van de wethouder werden van tafel geveegd enz enz. Ook de bestuursrechter had later geen enkele boodschap aan het contract waarin namens de gemeente Zeewolde opgenomen was dat we de woning 40 weken per jaar mochten bewonen. Ik had nog een korte termijn en dan zou ik per maand € 5.000,– verbeuren tot een max. van € 25.000,– Geen kattenpis dus.

Ten einde raad zijn we gestopt met mantelzorg (voor 100% inwoning waren onze ouders nog te goed en met drie kinderen zou dat “te veel” zijn). Geld was er niet meer, dat zat immers in de woning. Huren was te duur, naast de vaste lasten van de recreatiewoning kon Bruintje de kosten voor een huurwoning niet trekken. Uiteindelijk zijn we in een tourcaravan gaan wonen en gingen we in het weekend bijkomen in onze recreatiewoning. Zo hebben we 4 jaar gewoond.

Hoe dat was? In de winter ’s nachts je bed uit om de sneeuw van het dak te halen, te koken in de voortent met de ijspegels boven je aan het dak, zonder dat er stromend water was (voorzieningen waren ivm bevriezing afgesloten), klein en koud.

Maar het ergste was de onzekerheid. Als de controleur onze auto bij de recreatiewoning zou zien kon hij maar zo concluderen dat er een bewoonde indruk was en konden we de boete van € 5.000,– zomaar verbeuren.

Visueel is er geen verschil in gebruik, dat realiseerden we ons maar al te goed. Iedere keer als we door de weeks bij de woning waren om bv de tuin bij te houden mailden we dat vooraf door aan de gemeente. Uiteindelijk raakte ik overspannen, “als één van de velen” wist mijn huisarts mij te vertellen. Ook mijn vrouw was ver heen. Toen de gemeenteambtenaar voor haar auto overstak handelde ze op het laatste moment toch nog wijs en remde in plaats van extra gas te geven..

Niemand beseft het, maar die onzekerheid en onrechtvaardigheid maakt je gek! Uiteindelijk werd na een ruim jaar de dwangsom op ons verzoek ingetrokken. Gelijktijdig ontvingen we een nieuw voornemen om een dwangsom op te leggen, maar nu breder. De gemeente was inmiddels ook van mening dat wij onze ouders er lieten wonen, omdat ze daar bij 2 controles gesignaleerd waren. Gelukkig hielp bezwaar nu wel.

De gemeente voerde de druk inmiddels steeds verder op. De controleur op de drempel van het park, in je tuin om maar foto’s te kunnen maken, Politiecontroles waarbij iedereen staande werd gehouden enz enz. We waanden ons in een Gestapo tijdperk.

In 2011 konden we een huurwoning betrekken. Om dit mogelijk te maken heb ik er een tweede baan bij moeten nemen en is mijn vrouw er ook bij gaan werken. Zo hadden we veel minder tijd met de kinderen, hebben we haast geen tijd meer om van onze investering te genieten en is de stress toegenomen.

In 2016 opnieuw harde acties van de zijde van de gemeente en ter verzameling van bewijslast dat we wel degelijk recreatief verblijven maakten we elke avond en ochtend een foto om maar aantoonbaar te kunnen maken dat we ook veel thuis zijn en onze aanwezigheid op Horsterwold recreatief is. En als donderslag bij heldere hemel hoorden we in 2016 tot de 60 gelukkigen die op grond van een enkele constatering een aanschrijving van de gemeente ontvingen. Gelukkig werd ook nu weer ons bezwaar gegrond verklaard, maar de kosten van de advocaat blijven wel.

Waarom we niet verkopen? Het huis is niet zonder er een grote schuld aan over te houden te verkopen. Niet alleen de investering is weg, maar er blijft ook een grote hypothecaire schuld over. Zou u uw schuld verzilveren? We hopen op een ommekeer, zodat de woning ook weer in waarde zal stijgen.

Voordelig? De WOZ-waarde is de afgelopen 13 jaar van € 369.000,– naar € 134.000,– gedaald, zijn we € 15.000,– advocaatkosten armer en hebben we al 7 jaar een onvoorziene post van € 10.000,– per jaar (kosten huurwoning) en hebben we als leden € 200.000,– moeten schuiven voor het aanleggen van de weg omdat de ontwikkelaar door het geëmmer failliet is gegaan. Nu lazen we weer dat de gemeente de vereniging heeft verzocht een plan in te dienen voor de huisvesting van migranten op een afgescheiden deel van ons park. Daar zakt je broek toch van af? Huisvesting van arbeidsmigranten valt onder permanente bewoning en juist dat mag niet op ons park, daar geeft de gemeente met de handhaving tonnen per jaar aan uit!. Hoezo geen discriminatie, geen ongelijkheid!

 

WANNEER HOUDT DIT NU EENS OP!!?!